martes, 22 de febrero de 2011

Deitado fronte ao mar

Lingoa proletaria do meu pobo,
eu fáloa porque sí, porque me gosta,
porque me peta e quero e dame a gaña;
porque me sai de dentro, alá do fondo
dunha tristura aceda que me abrangue
ao ver tantos patufos desleigados,
pequenos mequetrefes sin raíces
que ao pór a garabata xa nan saben
afirmarse no amor dos devanceiros,
falar a fala nai,
a fala dos abós que temos mortos,
e ser, co rostro erguido,
mariñeiros, labregos do lingoaxe,
remo i arado, proa e rella sempre.
Eu fáloa porque sí, porque me gosta
e quero estar cos meus, coa xente miña,
perto dos homes bos que sofren longo
unha historia contada noutra lingoa.
Non falo pra os soberbios,
non falo pra os ruis e poderosos,
non falo pra os finchados,
non falo pra os valeiros,
non falo pra os estúpidos,
que falo pra os que agoantan rexamente
mentiras e inxusticias de cotío;
pra os que súan e choran
un pranto cotidián de volvoretas,
de lume e vento sobre os ollos núos.
Eu non podo arredar as miñas verbas
de tódolos que sofren neste mundo.
E ti vives no mundo, terra miña,
berce da miña estirpe,
Galicia, dóce mágoa das Españas,
deitada rente ao mar, ise camiño...



Nosotros pensamos que el poema habla sobre su tierra, lo que sufre la gente trabajadora mientras hay otros que se aprobechan de ellos, defiende su legua, el lugar de donde viene, hace un claro desprecio hacia todos los gobernantes (dice que son sobervios, ruis, valeiros...) .

O reino

No tempo aquil
cando os animales falaban,
decir libertá non era triste,
decir verdá era coma un río,
decir amor,
decir amigo,
era igual que nomear a primavera.
Ninguén sabía dos aldraxes.


Cando os animales falaban
os homes cantaban nos solpores
pombas de luz e xílgaros de soños.
Decir teu e meu non se entendía,


 
decir espada estaba prohibido,
decir prisión somente era unha verba
sin senso, un aire que mancaba
o corazón da xente.
¿Cando,
cando se perdeu,
iste gran Reino?

Nosotros creemos que el poema habla de que había un momento en el que por decir lo que se pensaba no pasaba nada malo mientras que ahora en muchas ocasiones decir lo que se piensa o lo que se cree es un gran error.

lunes, 14 de febrero de 2011

Carta a miña muller

Querida, non o esquezas, hai palabras
que é pecado decilas niste tempo.
Palabras que non debes pronuncialas,
nin xiquera pensalas, cavilalas,
tatexalas, gabalas, escribilas...
Moito menos berralas.
Esposa, toma nota e non esquezas:
non digas libertá palabra triste
con peligro de morte e calivera.
Si é certo que me queres nunca digas
esta palabra estúpida
que ten dentes e morde coma un lobo.
Non digas tan xiquera
as verbas derivadas,
por moi lonxano e vago
que sexa o parentesco etimolóxico,
como son, verbigratia, libertino,
liborio, liberata, libre cambio.
En troques di cadea, viva, viva,
si señor, moitas gracias, Dios llo pague.
¡Xa verás que felices imos sere!








Habla de la censura, no poder decir la palabra libertad por miedo a que te pueda pasar algo, en lugar de ello decir cadenas, estar encadenado, así es como debes de estar para que todo vaya bien. 
El poema habla de la falta de libertad que había en ese momento.

lunes, 24 de enero de 2011

Comentario sobre el poema Longa noite de pedra (Celso Emilio Ferreiro)

Según nuestra opinión el poema habla sobre la frialdad de la gente, como te sientes rodeado en ocasiones de la dureza de la realidad semejante a la de una piedra y el vivir invisible hacia el resto del mundo, el que cada uno este metido en su mundo, vivir en una sociedad y que cada quien este encerrado en si mismo como en una cárcel de piedra, que estes muriendo mientras halla gente que pasa a tu lado y te miren como si no vieran nada, o incluso aparten la vista mientra te dejan enfrentandote solo contra todo.
Creemos que el poema habla de la frialdad , de la dureza y del pasotismo hacia el resto del mundo en una sociedad que cada vez vive mas encerrada en si misma, que cada vez esta más acostumbrada a vivir en una Longa noite de pedra.

Canciones de Longa Noite De Pedra


lunes, 17 de enero de 2011

Portada de Longa noite de pedra (Celso Emilio Ferreiro)


Longa noite de pedra

O teito é de pedra.
De pedra son os muros
i as tebras.
De pedra o chan
i as reixas.
As portas,
as cadeas,
o aire,
as fenestras,
as olladas,
son de pedra.
Os corazós dos homes
que ao lonxe espreitan,
feitos están
tamén
de pedra.
I eu, morrendo
nesta longa noite
de pedra.

Aquí os dejamos un poema del autor Celso Emilio Ferreiro.